Siedemdziesiąt tygodni Daniela

Księga Daniela 9.24-27 *)

24: Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono nad twoim ludem i twoim świętym miastem na zakończenie przestępstwa, na zgładzenie grzechów i na przebłaganie za nieprawość, na wprowadzenie wiecznej sprawiedliwości, na opieczętowanie widzenia i proroctwa oraz na namaszczenie Najświętszego.

25: Dlatego wiedz i zrozum, że od wyjścia nakazu o przywróceniu i odbudowaniu Jerozolimy aż do Księcia Mesjasza będzie siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie. Zostaną odbudowane ulica i mur, ale w czasach trudnych.

26: A po tych sześćdziesięciu dwóch tygodniach zostanie zabity Mesjasz, lecz nie za siebie. A lud księcia, który przyjdzie, zniszczy miasto i świątynię i jego koniec nastąpi wśród powodzi; i do końca wojny są postanowione spustoszenia.

27: Utrwali przymierze z wieloma przez jeden tydzień. A w połowie tego tygodnia sprawi, że ustanie ofiara spalana i ofiara z pokarmów, a przez mnóstwo obrzydliwości uczyni spustoszenie aż do końca, i wyleje się to, co postanowione, na tego, który ma być spustoszony.

Proroctwo o siedemdziesięciu tygodniach

W rozdziale dziewiątym księgi Daniela zawarte jest fascynujące proroctwo zwane proroctwem o siedemdziesięciu tygodniach. Anioł Gabriel posłany do Daniela przedstawia mu wydarzenia, które dla Daniela są jeszcze w całości przyszłością. Proroctwo dotyczy ludu Daniela („twój lud”) - Izraela oraz Jerozolimy („święte miasto”). Przedstawione wydarzenia obejmują bardzo długi okres czasu. Dla Daniela wszystkie przedstawione mu wydarzenia były przyszłością. Z perspektywy czytelnika dwudziestego pierwszego wieku część opisanych wydarzeń jest już historią, a część dopiero się wydarzy. Cztery przytoczone wersety z dziewiątego rozdziału pokazują współczesnemu czytelnikowi Biblii, że nawet tak precyzyjnie określone wydarzenia wypełniają się literalnie, zgodnie z zapowiedzią, a co za tym idzie można być całkowicie pewnym, że pozostała część proroctwa również wypełni się w określonym przez Boga czasie.

Wiersz 24 jest wstępem do całości proroctwa. Mówi o siedemdziesięciu tygodniach (siedemdziesiąt siódemek), które jeszcze są przed narodem Izraelskim do czasu kiedy nastanie całkowite wypełnienie Bożych zamiarów wzgledem narodu wybranego i na ziemi zostanie zaprowadzone królestwo sprawiedliwości i pokoju. Mesjasz-Król zasiądzie na swoim tronie w świątyni i będzie panował tak, jak to zapowiadali starotestamentowi prorocy. Z księgi Objawienia 19.9 wiemy, że czas tego panowania będzie wynosił 1000 lat. Do rozpoczęcia tego okresu zostanie całkowicie dopełniona wina i wypełnione starotestamentowe proroctwa. W tym wierszu przedstawionych jest siedem elementów, które wypełnią się do końca przed objęciem tronu przez Pana panów i Króla królów – Jezusa Chrystusa – Namaszczonego Najświętszego.

• zakończenie przestępstwa
• zgładzenie grzechów
• przebłaganie za nieprawość
• wprowadzenie wiecznej sprawiedliwości
• opieczętowanie widzenia
• opieczętowanie proroctwa
• namaszczenie Najświętszego

Przywołane w tym fragmencie tygodnie odnoszą się do lat. Czyli 70 tygodni to 70x7 = 490 lat liczonych po 360 dni. Dokładnie 490 lat od momentu startowego opisanego w proroctwie pozostało przed narodem Izraelskim.

Precyzyjnie określony punkt startowy znajdujemy w wierszu 25. Mowa jest tutaj o nakazie o przywróceniu i odbudowaniu Jerozolimy. To wydarzenie opisane jest w 2 rozdziale księgi Nehemiasza:

„Potem powiedziałem do króla: Jeśli król uważa to za dobre i jeśli twój sługa znalazł łaskę w twoich oczach, proszę, abyś mnie posłał do Judy, do miasta grobów moich ojców, abym je odbudował. Król - obok którego siedziała królowa - zapytał mnie: Jak długo potrwa twoja podróż i kiedy powrócisz? Gdy podałem mu termin, spodobało się to królowi i posłał mnie.” (Nehemiasza 2.5-6)

W tym fragmencie czytamy, że Nehemiasz na swoją prośbę zostaje wysłany przez Artakerksesa do Jerozolimy, aby ją odbudować. To jest moment, od którego należy rozpocząć liczenie okresu 70 tygodni, czyli 490 lat.

Punktem czasowym, który kończy pierwszy okres, opisanym w wierszu 25 dziewiątego rozdziału Daniela jest pojawienie się Mesjasza Księcia. Do tego momentu ma upłynąć 7 tygodni i 62 tygodnie. Razem 69, czyli 483 lata po 360 dni, (69x7=483 lata, 483x360 = 173.880 dni). W tym czasie Jerozolima została odbudowana pośród wielu trudności. Opis tych wydarzeń znajdujemy również w księdze Nehemiasza.

Kim jest Mesjasz Książę opisany w tym wersecie? Jest nim oczywiście Pan Jezus Chrystus w jedynym momencie swojego życia na ziemi, kiedy pozwolił aby oddawano mu królewską cześć. To dzień, w którym Pan wjechał do Jerozolimy na oślęciu zgodnie ze słowami z księgi Zachariasza: „Raduj się wielce, córko Syjonu! Wykrzykuj, córko Jerozolimy! Oto twój Król przychodzi do ciebie; sprawiedliwy i Zbawiciel, cichy i siedzący na ośle, na oślątku, źrebięciu oślicy”. (Zachariasza 9.9) Towarzyszący mu ludzie ogłaszają Jego chwałę w słowach „Błogosławiony król, który przychodzi w imieniu Pana! Pokój w niebie i chwała na wysokościach!” (Łukasza 19.38) oraz „Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana! Hosanna na wysokościach!” (Mateusza 21.9). Kiedy faryzeusze starali się wpłynąć na Pana, aby uciszył tłum, Pan musiał im oświadczyć „Mówię wam, jeśli oni będą milczeć, wnet kamienie będą wołać” (Łukasza 19.40). to właśnie był „dzień, który PAN uczynił” (Psalm 118.24). W tym momencie Pan Jezus rzeczywiście był traktowany jak Mesjasz Król. Ten zapowiedziany przez proroka Daniela. Był to dzień 10 miesiąca Nisan, dzień w którym należało wziąć sobie baranka paschalnego, aby przez kilka dni oglądać go czy nie ma żadnej wady lub skazy, i czy nadaje się jako ofiara paschalna. Pan Jezus przez kolejne dni przebywał w świątyni, rozmawiał z przedstawicielami wszystkich grup społecznych: arcykapłanami, uczonymi w Piśmie, faryzeuszami, saduceuszami, starszymi ludu, uzdrawiał niewidomych i kulawych, pozwalał w pełni się poznać. Przedstawił się jako Ten, który jest zapowiedzianym, doskonałym barankiem. Opis tych wydarzeń znajdujemy w Ewangelii Mateusza w rozdziałach 21 i 22.

W wierszu 26 czytamy, że Mesjasz zostanie zabity. Dokładnie 14 dnia miesiąca Nisan Pan Jezus został ukrzyżowany jako nasza pascha. „Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas” (1Koryntian 5.7). Kolejny fragment proroctwa został wypełniony. Pan Jezus został ofiarowany na krzyżu, ale nie za swoje grzechy, nie za siebie! On grzechu nie popełnił ani nie znał. W Nim nie ma grzechu ani żadnej winy. Nawet pogański namiestnik Piłat musiał trzykrotnie zaświadczyć, że nie znalazł żadnej winy w Panu Jezusie. Pan dobrowolnie oddał swoje życie na okup za wielu. Co za nieopisana łaska!

Fakt, że Izraelici całkowicie odrzucili Pana Jezusa Chrystusa, który przyszedł właśnie do nich, spowodował zatrzymanie zegara odliczającego czas dla Izraela. Po 69 tygodniu następuje przerwa czasowa, która trwa do dzisiaj. Jest to czas łaski, w którym my żyjemy. Trwa on już około 2000 lat. Jest to najlepszy czas w historii, w którym każdy grzesznik może zwrócić się w pokucie do Jezusa i prosić Go o przebaczenie, odwrócić się od swoich grzechów, a otrzyma przebaczenie i nowe życie. Zbawienie może dzisiaj stać się udziałem każdego kto pragnie i przyjdzie ze swoimi grzechami do Pana Jezusa.

Teraz, w 26 wierszu proroctwa, na scenę wkracza lud księcia. Samego księcia jeszcze nie ma, ale jego lud już działa. Informację na temat tego ludu znajdujemy w 1 Liście Jana: „Dzieci, to już ostatnia godzina i jak słyszeliście, że antychryst ma przyjść, tak teraz pojawiło się wielu antychrystów” (1Jana 2.18) oraz „Każdy zaś duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że nadchodzi i już teraz jest na świecie” (1Jana 4.3). Lud księcia to ludzie działający w duchu antychrysta. Pojawili się już w czasach początku istnienia kościoła i będą obecni do powtórnego przyjścia Pana na ziemię. Ci ludzie, w postaci wojska rzymskiego, w roku 70 naszej ery zniszczyli całkowicie Jerozolimę i świątynię. Ze świątyni nie pozostał kamień na kamieniu. Wszystko zostało całkowicie zniszczone i tak trwa do dzisiaj. Dokładnie to zapowiedział Pan Jezus, kiedy zapłakał na Jerozolimą mówiąc: „Zrównają z ziemią ciebie i twoje dzieci, które są w tobie, i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu, dlatego żeś nie poznało czasu twego nawiedzenia” (Łukasza 19.44). Bóg nawiedził swój lud, ale został całkowicie odrzucony, wzgardzony, wypchnięty poza miasto i ukrzyżowany. Dlatego kara musiała nadejść. Spustoszenie ma trwać do końca. Do dzisiaj wzgórze świątynne w Jerozolimie jest we władaniu pogan i stoją na nim pogańskie świątynie. Ziemia Izraela stale jest niepokojona przez konflikty zbrojne. Proroctwo wypełnia się dokładnie na naszych oczach.

Zasadniczo wiersz 25 mówił o przeszłości, o czasie do przyjścia Mesjasza Księcia, który później, po łącznym okresie 69 tygodni został zabity. W wierszu 26 zauważamy wstawkę w ciągłość historii Izraela, która została przedstawiona Danielowi. Jest to czas łaski, o którym milczą proroctwa Starego Testamentu, a w którym żyjemy my, ludzie dwudziestego pierwszego stulecia. Jednak ten czas nie będzie trwał w nieskończoność. Proroctwo jeszcze się nie zakończyło. Kiedy dochodzimy do wiersza 27 zauważamy, że znowu jest mowa o czasie dla Izraela, o jednym brakującym tygodniu – tygodniu siedemdziesiątym. Wydarzenia opisane w tym wersecie wskazują wyraźnie, że cała jego treść dotyczy czasu przyszłego. Nie tylko dla Daniela, ale również dla nas.

Aby mógł się rozpocząć siedemdziesiąty tydzień – ostatnie siedem lat historii Izraela przed nastaniem królestwa sprawiedliwości i pokoju, muszą zajść jeszcze wydarzenia, które nie są opisane w proroctwie Daniela, ponieważ nie dotyczą bezpośrednio narodu wybranego. Dowiadujemy się o nich z 2 Listu do Tesaloniczan z drugiego rozdziału. „A teraz wiecie, co przeszkadza, tak że się objawi w swoim czasie. […] ten, który teraz przeszkadza, będzie przeszkadzał, aż zostanie usunięty z drogi.” (2Tesaloniczan 2.6-7). Ten który przeszkadza to Duch Święty, który mieszka w Zgromadzeniu – Kościele oraz w każdym wierzącym. Zostanie usunięty dopiero, kiedy całość żywego Kościoła – Oblubienicy Baranka, zostanie pochwycona przez Pana Jezusa na obłoki, zostanie zabrana z ziemi do domu Ojca. Wówczas Duch Święty przestanie przeszkadzać i książę opisany w 27 wierszu proroctwa z księgi Daniela 9 będzie mógł się objawić. Zawrze on przymierze – nowe przymierze z Izraelem – na czas jednego tygodnia czyli siedmiu lat. Widać wyraźny podział tego czasu na dwie części po trzy i pół roku każda. Okres ten jest dokładnie opisany w księdze Objawienia w rozdziałach 6 do 18. Książę w połowie tego okresu zerwie przymierze i zabroni Żydom składania ofiar. Wynika z tego, że przez pierwsze trzy i pół roku ostatnich siedmiu lat ofiary będą składane. Ale na początku drugiej połowy nazwanej, przez Pana Jezusa wielkim uciskiem, te ofiary zostaną wstrzymane. Książę zasiądzie w świątyni i ogłosi się Bogiem. Ten moment jest przez Daniela określony jako obrzydliwość i spustoszenie. W księdze Objawienia czytamy, że również jego wizerunek będzie przedmiotem czci: „I zwodzi mieszkańców ziemi przez cuda, które jej pozwolono czynić przed bestią, mówiąc mieszkańcom ziemi, aby sporządzili wizerunek bestii, która miała ranę od miecza, ale ożyła. I pozwolono jej tchnąć ducha w wizerunek bestii, tak żeby przemówił wizerunek bestii i sprawił, że ci, którzy nie oddali pokłonu wizerunkowi bestii, zostali zabici.” (Objawienie 13.14-15). Odtąd będzie dopuszczalna wyłącznie jedna religia – oddawanie czci księciu czyli bestii. Każdy przejaw niesubordynacji zostanie ukarany śmiercią. Okres od tego momentu do końca siedemdziesiątego tygodnia Pan Jezus określa mianem „wielkiego ucisku” (Mateusza 24.21). Spustoszenie będzie trwało do końca, aż sam Pan zniszczy władzę tyrana. Wówczas okres ucisku się zakończy.

Samo zakończenie nie jest przedstawione Danielowi, ale jego opisy możemy znaleźć w wielu miejscach Biblii. Przytoczmy tylko w skrócie przykład z księgi Objawienia 19: „Potem zobaczyłem niebo otwarte, a oto koń biały, a ten, który na nim siedział, nazywa się Wiernym i Prawdziwym i w sprawiedliwości sądzi i walczy. […] a jego imię brzmi: Słowo Boże. A wojska w niebie podążały za nim na białych koniach, ubrane w bisior biały i czysty. A z jego ust wychodził ostry miecz, aby nim pobił narody. [...] A na szacie i na biodrze ma wypisane imię: Król królów i Pan panów.” (Objawienie 19.11,13-16). Pan Jezus przychodzi jako władca wraz z wojskiem – Kościołem. I niszczy cały zbudowany przez ludzi system polityczny i religijny. Wtedy będzie mogło rozpocząć się tysiącletnie panowanie Chrystusa.

Całe proroctwo zostanie wypełnione. Czas 490 lat, określony jako siedemdziesiąt tygodni, zakończy się wraz z rozpoczęciem panowania Chrystusa. Każdy czas na ziemi ma fizyczny wymiar określony przez Boga i musi się zakończyć. Czas łaski w którym żyjemy również kiedyś dobiegnie końca, aby ponownie uruchomić odliczanie czasu dla Izraela na jeden tydzień. Czy gdyby nastąpiło to dziś jesteś gotowy? Będziesz zabrany jako część żywego Kościoła – Zgromadzenia, czy pozostaniesz na ziemi, może jako chrześcijański wyznawca, członek jakiejś organizacji kościelnej, aby być uczestnikiem przerażających sądów, które wtedy nastaną na ziemi? Gdzie znajdziesz się w wieczności? Decydująca jest Twoja odpowiedź na pytanie: Kim jest dla Ciebie Jezus Chrystus?

 *) Wszystkie cytaty w niniejszym artykule pochodzą z przekładu UBG Fundacji Wrota Nadziei